Jean-Baptiste Nompère de Champagny
Louis Nicolas & Oudinot
(Dodano: 3 czerwca 2009)

Jean-Baptiste Nompère de Champagny urodził się w Roanne, 4 sierpnia 1756. Pochodził ze szlacheckiej rodziny, jego wujem był ksiądz Terray, generalny kontroler podatków i minister floty Ludwika XV. Dzięki takiej protekcji bez problemu ukończył kolegium w La Fleche, a następnie Szkołę Wojskową w Paryżu. Pierwotnym jego wyborem było morze - w 1775 wstąpił do francuskiej marynarki wojennej. Za udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych uhonorowany 12 kwietnia 1782 orderem św. Ludwika. W 1786 awansowany na majora, ale rok później postanowił się ustatkować, porzucił służbę i w Saint-Vincent-de-Boisset ożenił się ze swą krajanką Victoire Blandine Hue de Grosbois (1770-1821), z którą miał czterech synów: Louisa, Françoisa, Napoleona i Jerome'a (dwaj ostatni za II Cesarstwa zostali deputowanymi Ciała Ustawodawczego). W 1789 szlachta z Forez wybrała go do Stanów Generalnych, niedługo potem wybrany członkiem komitetu marynarki i sekretarzem Zgromadzenia Narodowego. W 1793 roku został uwięziony, jednak zmiana w rządzie spowodowała wypuszczenie go na wolność. Potem wycofał się z życia publicznego i powrócił do niego, dopiero po ustanowieniu Konsulatu... [więcej]

Urodził się 4 kwietnia 1786 r. w Białej Radziwiłłowskiej dzisiaj (Biała Podlaska) jako syn Hieronima Radziwiłła młodszego brata Karola "Panie kochanku" i Zofii z książąt Thurn-Taxis. Był trzecim synem swoich rodziców dwaj poprzedni zmarli zaraz po urodzeniu. Niestety już w miesiąc po urodzeniu Dominika umiera jego ojciec. Opiekę nad chłopcem przejął jego stryj Karol i już po roku uczynił swojego podopiecznego swoim głównym spadkobiercą. Na nieszczęście w 1790 r. umiera Karol Radziwiłł. Rok później nauczycielem i wychowawcą małoletniego ordynata został Franciszek Karpiński polecony przez króla Stanisława Augusta. Niestety już w lipcu 1792 r. Karpiński w wyniku nieporozumień z Zofią, matką Dominika, złożył rezygnację. W liście pożegnalnym do Zofii takie daje świadectwo swojemu wychowankowi: "Kocham małego księcia, gdyż jest piękny, dobry i rokuje wielkie nadzieje, ale na miłość boską, nie niszczmy tego owocu zanim dojrzeje". Niestety dalsze lata, do śmierci matki w 1800, to korowód zmieniających się nauczycieli, wychowawców i towarzyszy swojej matki. Ponieważ w chwili śmierci matki chłopak miał dopiero 14 lat nie mógł więc jeszcze sam stanowić o swoim losie... [więcej]