Trafiony, zatopiony
Giżycki Ignacy (1752-1816) był synem Tadeusza Giżyckiego h. Gozdawa i jego żony Agnieszki Rakowskiej. W 1770 r. został przyjęty na dwór króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, gdzie pełnił funkcję szambelana i kilkakrotnie odwiedzał Petersburg na zlecenie króla. W 1780 r. wstąpił do służby rosyjskiej z nominacją na asesora mohylewskiego sądu wojewódzkiego w randze radcy dworskiego. W 1782 r. w stopniu podpułkownika rozpoczął służbę w Pułku Leib-kirasjerskim. W 1785 został przeniesiony do Ryskiego Pułku Karabinierów. W 1787 r. znalazł się w orszaku cesarzowej Katarzyny II podczas jej podróży na Krym (i do Kaniowa, gdzie spotkała się z królem Stanisławem Augustem). Brał udział w wojnie rosyjsko-tureckiej 1788-1791, w 1790 został przydzielony do Aleksandrowskiego Pułku Lekkonnego. Odznaczył się podczas oblężenia i zdobycia twierdzy Kilija, za co otrzymał stopień pułkownika. 28 czerwca 1791 został mianowany dowódcą Aleksandrowskiego Pułku Lekkokonnego, z którym wyróżnił się w bitwie pod Machiną. Brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej 1792 r. i w tłumieniu powstania Kościuszki. Wyróżnił się w bitwach pod Brześciem i Krupczycami, gdzie się odznaczył i został ranny kulą w prawą nogę (z meldunku gen. Pawła Potiomkina do naczelnego generała Aleksandra Suworowa: „Dzielny brygadier i kawaler Poliwanow i pułkownik Giżycki uderzyli na wroga z taką determinacją i odwagą, że pomimo brutalnego ostrzału armat i broni, wróg został natychmiast zaatakowany przed wkroczeniem do wsi, a na miejscu położyli stosy ciał. Wszyscy dowódcy i starsi oficerowie przyczynili się znakomicie, niższe stopnie odznaczały się odwagą Rosjan, ale niestety obaj dzielni dowódcy swoich pułków zostali ranni w policzek. Pułkownik Giżycki został ranny kulą w nogę”.) Szybko powrócił do służby i już 15 października 1794 wziął udział w bitwie pod Kobyłką. 22 września 1795 awansowany na brygadiera, a 16 lipca 1797 na generała majora. 9 października 1797 został szefem Aleksandrowskiego Pułku Huzarów. 1 października 1798 "ze względu na zły stan zdrowia" przeszedł na emeryturę. Zamieszkał na przyznanych mu ziemiach (12 000 dziesięcin ziemi) w obwodzie chersońskim, gdzie założył wieś Gizhitskoye. W 1801 roku nabył od pułkownika Bulatzela kolejne 6000 dziesięcin, dzięki czemu stał się jednym z największych właścicieli ziemskich na południu Rosji. W 1812 brał czynny udział w tworzeniu opołoczenija w Małorosji i został mianowany szefem opołoczenja żytomierskieego. Brał udział w działaniach wojennych przeciwko Polakom i Austriakom na Wołyniu, m. in. walczył pod Kowlem i Lubomlem, a następnie brał udział w oblężeniu Zamościa, po kapitulacji którego został mianowany tymczasowym komendantem twierdzy. W 1814 r. przeszedł w stan spoczynku. Zmarł w 1816 r. Odznaczony Orderem św. Jerzego IV klasy (1 stycznia 1795), św. Anny I klasy, św. Włodzimierza IV klasy z kokardą (1792), św. Włodzimierza III klasy (1794) i złotą szablą „Za Odwagę”. Ożenił się z Tatianą Golecką, z którą miał synów Aleksandra i Mikołaja.
- С. В. Волков,
Генералитет Российской империи - энциклопедический словарь генералов и адмиралов от Петра I до Николая II, t. I, 2009
- Я. Нерсесов,
Злые вороги грозят России! Медлить нельзя!! Время ее героев..., t. 2:
Герои России той поры от Вадбольского до Дячкина, 2024
Twoja kolej.
Pozdrawiam - Andrzej Pochodaj
Zaloguj
Zarejestruj
FAQ
A więc kolejne pytanie: