Jak się to czyta?

Anrepie przezacny - średnio, gdyż jest to bardzo dobrze zrobiona kompilacja wielu tekstów, pamiętników czy innych form wspomnieniowych. Osobiście preferuję oryginały, ale wiem, że wiele jest niedostepnych (bariera językowa chociażby).
...ale globalnie stawiam 4.
Najlepszy jest tom ostatni - mamy porównanie i uzupełnienie chociażby w Zamoyskim czy w wydanych przez "Finnę" wspomnieniach Caulaincourta bądź wczesniej opublikowanych (ja mam w edycji Wyd. MON) pamiętnikach Pawła de Segur.
Jesli chodzi o rok 1812 - to jakoś najbliższy jednak jest mi Kukiel, mo i oczywiście "Memoires" Larrey'a

Zgadzam się w zupełności z Panią Doktor. Pierwszy tom na milę śmierdzi antynapoleońską propagandą. Poczucie tego, że wyprawa zakończy się klęską jest widoczne od początku. Autor ewidentnie przyjął od pamiętnikarzy ich zapatrywania na kampanię, które jak wiadomo w znacznej części powstawały post factum, kiedy już wszystko było jasne. Jak dla mnie jest to brak krytycznego podejścia do źródeł. Zaletą pracy jest za to fakt, że podaje, którzy pamiętnikarze spisywali wspomnienia na bieżąco. Dzięki temu można nieco zweryfikować ich spojrzenie i bardziej "uwierzyć" w ich opowieść. Kolejną wadą jest za to fakt, iż kompletnie nie można zrozumieć o co chodziło w działaniach wojennych. Nawet na najniższym szczeblu poczucie panującego chaosu jest porażająco nieprawdziwe. Za to faktycznie ostatni tom najlepszy, gzie okazuje się, że Francuzi jednak potrafią się bić. Bo wcześniej, to w sumie jakby tego nie było... Za to źródła świetne. Zwłaszcza, ze do dziś trudno jest dostać wiele z nich, nawet w oryginale...

Strasznie rozbawił mnie tekst z drugiego tomu (niestety nie mam przy sobie, wiec nie podam strony). Autor powołuje się w pewnym momencie na Chłapowskiego, po czym podaje w przypisie, że nasz dzielny szef szwadronu "nawet jak na Polaka był wyjątkowym szowinistą" .

Może trochę lepszy był Zamoyski, chociaż i on im bliżej końca tym lepszy. W obu pozycjach kwestie militarne leżą i kwiczą, kolokwialnie rzecz ujmując.

Ten dopiero zieje antynapoleonizmem.


Pełna zgoda,no ale to pamiętniki.

_________________
,,Messieurs,prevenez les grenadiers que le premier d'entre eux qui m'amene un Prussien prissonier ,je le fais fusiller''.Gen.Roguet.Ligny.

No wiadomo, że Zamoyski zieje niechęcią do Cesarza. To akurat przebijało w wielu z jego pozycji książkowych i on sam się z tym nie kryje. Byłem na jednym spotkaniu autorskim z nim i miałem wrażenie, że ma jakiś osobisty uraz do niego .

Jakby obie pozycje były tylko zbiorem pamiętników, to nie miałbym pretensji do tego, że autorzy nie silą się na odniesienie do działań wojennych. Niemniej w obu pozycjach tj. i pracy Zamoyskiego i (może nieco mniej, ale jednak) u Austina twórcy książek dość często zabierają głos. I w takich momentach mogliby nieco rozszerzyć perspektywę, tym bardziej, że obaj podają zarówno w bibliografii, jak i w tekście prace, do których sięgali. A które zajmują się całością działań wojennych. Zresztą pamiętam, że byłem pod wielkim wrażeniem Bieleckiego, który w czysto źródłowym opracowaniu, jakim jest "Dał nam przykład Bonaparte", potrafił przygotować do tej pracy wspaniałe przypisy wyjaśniające w zwięzły sposób przebieg działań, do których odnosił się dany fragment pamiętników, lub listów. I to jest jak dla mnie dotychczasowy wzorzec. Mimo, że Bielecki też miał negatywny stosunek do Cesarza .

O ile pamiętam to nie odczułem tego "urazu" w stosunku do Napoleona w jego książce o roku 1812.
U Kukiela widać nostalgię za Cesarzem, u Nawrota umiarkowane uwielbienie, u moskala Puzyrewskiego -książka o szarży pod Somossierą czy wstęp do wojny 1831 roku- szacunek do Napoleona, a co więcej naszych żołnierzy miesza się miejscami -z wielce zasadną- jego krytyką.

Dziękuję Koleżeństwu za ciekawe opinie nt. książki. Będę ją miał na oku jak tylko trafi na .. tanią książkę.
Pozdrawiam

"Manewr na Pułtusk" swego czasu wzbudzał wiele emocji ( a raczej sposób jego tłumaczenia). Właśnie jestem po lekturze tej książki i uważam, że jest to pozycja godna polecenia, mimo zastrzezeń forumowiczów w kwesti merytorycznych i technicznych. Mimo stu lat, chyba nikt do tej pory nie pokusił się ( myślę o polskich autorach lub pozycjach obcojęzycznych tłumaczonych i wydawanych w naszym kraju) o tak rzetelne, oparte na archiwach, przedstawienie idei manewru pułtuskiego i sposobu jego wykonania, analizy blędów, nieporozumień, wzajemnych animozji poszczególnych marszałków czy generałów walczących ston. Nie ma tam co prawda szczegółowego zestawienia walczących korpusów, ale jest krok po kroku, godzina po godzinie przedstawiony manewr pułtuski.Całość uzupełniają czytelne mapy.

Nowości mojego ulubionego Wydawnictwa :


http://napoleonv.pl/opis/2856868/regina ... lancy.html


http://napoleonv.pl/opis/2856853/boj-o- ... rdona.html


http://napoleonv.pl/opis/2856850/kampan ... oorea.html

_________________
Mon Mouton est un lion
Napoleon

Tylko czemu ta książka o dzidzie ma tak przeszywającą dla kieszeni cenę?

_________________
(...)Jak cicho, w białym słowniku bez słów
Nie słychać nawet najlżejszego
Szelestu odwracanej kartki,
Z którego by tłumacz skorzystał,
Nim słowa, jakie jeszcze zostały,
Zanikną w nadchodzącej ciemności.
(Ch.Simic "Blues o śnieżnym poranku")