31 marca ukaże się "Napoleon Wielki" autor: Andrew Roberts. 952 strony - objętość imponująca.

Przeglądałem w księgarni - sprawia bardzo korzystne wrażenie.

_________________
(...)Jak cicho, w białym słowniku bez słów
Nie słychać nawet najlżejszego
Szelestu odwracanej kartki,
Z którego by tłumacz skorzystał,
Nim słowa, jakie jeszcze zostały,
Zanikną w nadchodzącej ciemności.
(Ch.Simic "Blues o śnieżnym poranku")

Podejrzewam,że tylko objętość.

_________________
,,Messieurs,prevenez les grenadiers que le premier d'entre eux qui m'amene un Prussien prissonier ,je le fais fusiller''.Gen.Roguet.Ligny.

Dość szczegółowo przeglądam,i zaczynam zmieniać zdanie.

Ps:Znalazłem ciekawy fragment:,,Napoleon wkroczył do Wilna,stolicy polskiej Litwy...''.

_________________
,,Messieurs,prevenez les grenadiers que le premier d'entre eux qui m'amene un Prussien prissonier ,je le fais fusiller''.Gen.Roguet.Ligny.

...w szpitalnym kiosku znalazłam "Życie miłosne księcia Józefa Poniatowskiego" autorstwa Iwony Kienzler wydawnictwo "Bellona"
Treść -
...na ostatniej stronie okładki o Autorce: "...należy do najpoczytniejszych autorek popularyzujących historię naszego kraju i powszechną..."
...no cóż.

U Robertsa ciekawy fragment dotyczący Somossiery, z którego wynika, że wąwóz został zdobyty dzięki trzem szarżom: dwóm polskich szwoleżerów i jednej strzelców konnych gwardii

...a to ciekawe.
Kolejny "...kwiatek..." niechlujstwo tłumacza. Na dyżury biorę sobie kolejne tomiki przygód porucznika Sharpe'a - w sam raz między jedna a drugą konsultacją. No i co czytam w "Spustoszeniu" - ano właśnie do haubicy francuscy artylerzyści używali "...mopa..." (s.245). Czyli od jutra podłogę w łazience myję wyciorem

Kończę I tom część 1 Morvana "Żołnierz imperialny" - wielkie uznanie dla Marcina Baranowskiego za przekład (czyta się rewelacyjnie). Tylko jak się czyta, to pierwsze wrażenie jest takie, że armia napoleońska walczyła kompletnie na "golasa" a żołnierze wcale nie chcieli być żołnierzami. Bardzo ciekawe doświadczenie w kontekście np. bitew. Polecam wszystkim, rzeczywiście pozycja obowiązkowa dla każdego napoleonisty.

Jest już część druga, po pierwszej wrażenia mam mieszane.
Ciekawie przedstawiona kwestia konskrypcji, skala dezercji i faktycznie - ma się wrażenie, że mundury to były tylko w teorii.

Ocena żołnierzy księstwa przedstawiona w drugim tomie jest co najmniej kontrowersyjna. Zwłaszcza fragment
dotyczący wojny z Rosją w 1812 r. na szczęście M. Promis stanął na wysokości zadania i wyłapał ten szczegół.

_________________
"Odmaszerować w normalnym tempie! Zrozumiano? W normalnym tempie!" - gen. H.F. Delaborde.