Ale z zakładek jego pracy nie wyrzucę.

To dla odmiany coś o całych i zdrowych.

Pytanie:Kiedy w kwietniu 1805r.Papież opuszczał Paryż,w drodze do Rzymu towarzyszyło mu z rozkazu Cesarza dwóch jego dworzan,za których obecność Pius VII serdecznie dziękował.
O kogo chodzi?.

Wer:wieczór.

_________________
,,Messieurs,prevenez les grenadiers que le premier d'entre eux qui m'amene un Prussien prissonier ,je le fais fusiller''.Gen.Roguet.Ligny.

Durosnel, Brigode

Jasne.

Zr:Artaud.Dzieje życia Piusa VII Papieża.

_________________
,,Messieurs,prevenez les grenadiers que le premier d'entre eux qui m'amene un Prussien prissonier ,je le fais fusiller''.Gen.Roguet.Ligny.

Dzięki...

„... niech Pan powie Malinowskiemu, że chociaż został oficerem Legii Honorowej, będę go nadal męczył jak dotychczas”.
Kim był ów „męczony” przez adresata listu Malinowski?

Pradt???.

_________________
,,Messieurs,prevenez les grenadiers que le premier d'entre eux qui m'amene un Prussien prissonier ,je le fais fusiller''.Gen.Roguet.Ligny.

Pudło.

C.d. weryfikacji jutro.

Wiedziałem,że dzwonią ale nie wiedziałem gdzie....,już wiem.

Kpt.Józef Malinowski,adiutant Krasińskiego/Jego list do Kozietulskiego/.

_________________
,,Messieurs,prevenez les grenadiers que le premier d'entre eux qui m'amene un Prussien prissonier ,je le fais fusiller''.Gen.Roguet.Ligny.

No właśnie...

Twoje pytanie.

Dziękuję.

Pytanie:W przeddzień wyjazdu z Warszawy w kwietniu 1809r Rządu XW,u jego prezesa Potockiego zjawił się wiceprezydent Węgrzecki wraz z trzema delegatami miasta,prosząc o opiekę Rządu nad stolicą i jej mieszkańcami w sytuacji groźby zajęcia jej przez Austriaków.
Proszę o nazwisko trzech towarzyszy Węgrzeckiego.

_________________
,,Messieurs,prevenez les grenadiers que le premier d'entre eux qui m'amene un Prussien prissonier ,je le fais fusiller''.Gen.Roguet.Ligny.

Według Rocznika Warszawskiego X X X V I - MAŁGORZATA KARPIŃSKA "WŁADZE WARSZAWY W DOBIE
KSIĘSTWA WARSZAWSKIEGO I KRÓLESTWA POLSKIEGO W LATACH 1806-1831"

..... wiceprezydent Węgrzecki jeszcze przed zajęciem Warszawy wraz z dwoma radnymi, Borakowskim i Peterem, odwiedził nie tyle Potockiego co kwaterę naczelną wojsk austriackich, zabiegając o przychylność dla miasta. Zyskali zapewnienie bezpieczeństwa osób i majątków. Nie zwalniało to jednak miasta od opłacenia kontrybucji, ponoszenia ciężarów kwaterunkowych i innych obciążeń.