Widzę, że nie ma chętnych. A więc odpowiedź brzmi:
był to AUVRAY Fryderyk August Philipp Anton / DOVRE (Dovray, D'Auvray) Fiodor Filipowicz (Friedrich August Philipp Anton) / ДОВРЕ (Доврай) Федор Филиппович (Фридрих Август Филипп Антон)
Urodzony 01.09.1766 (taka data jest na nagrobku, wg. innych źródeł urodził się w 1764 r.) w Dreźnie (będąc synem saksońskiego szlachcica i Francuzki, nauczycielki zamieszkałej w Warszawie), gdzie następnie pobierał nauki w szkole inżynierów do 1784 r. i podobno krótko służył w korpusie inżynierów saskich. Od 18.06.1785 służył jako p.of. w artylerii koronnej, a od 28.06.1785 r. w Korpusie Inżynierów Koronnych jako sierż., 30.12.1789 r. awansowany n por., a 21.04.1792 r. na kpt. Brał udział w kampanii 1792 r. na Litwie, gdzie m. in. został oskarżony o umyśle oddanie się do niewoli rosyjskiej przy kapitulacji Nieświeża - na jego prośbę odbył się sąd, który oczyścił go z zarzutów. Podobno następnie chciał wstąpić na służbę rosyjską. 18.06.1794 r. został aresztowany w Warszawie podczas ucieczki (wg. rosyjskiej literatury za głoszenie prorosyjskich poglądów) i do końca powstania przebywał w więzieniu, skąd został uwolniony dopiero przez wojska rosyjskie. 21.02.1795 r. został powołany do armii rosyjskiej w stopniu kapitana inżynierii i wkrótce został nauczycielem fortyfikacji oraz sztuki wojennej w Korpusie Kadetów Artylerii i Inżynierii. W 08.10.1799 r. awansował na pułkownika, a w 1801 r. został przeniesiony do świty Jego Cesarskiej Mości na stanowisko kwatermistrza, gdzie zajmował się projektowaniem twierdz. W 1805 r. został przydzielony do ambasady rosyjskiej w Chinach (misja hr. Gołowkina), gdzie zajmował się sporządzaniem planów i map (głównie granic). Podczas kampanii 1807 roku walczył pod Gutstadt, Heilsbergiem i Friedlandem w ramach Dywizji Gwardii. Po zakończeniu działań wojennych pracował nad udoskonaleniem "Столистовой" mapy Rosji i opracowaniem projektów budowli obronnych wzdłuż jej zachodnich granic (przedstawił mapę całego obszaru zachodniej granicy na 55 arkuszach z dodatkiem 37 planów pozycji i opisem terenu), za co 15.09.1811 r. został awansowany do stopnia generała majora. Pod koniec tego roku został mianowany generał-kwatermistrzem 1 Korpusu Piechoty, następnie generałem dyżurnym, a wraz z wybuchem działań wojennych szefem sztabu tego samego korpusu. W lipcu 1812 roku brał udział w walkach pod Jakubowem, Klasicami i Gołowszczyzną?/Gołowiczami?. W bitwie nad rzeką Swolną zastąpił rannego generała P. Ch. Wittgensteina i zatrzymał marsz. Oudinota w drodze do Połocka zmuszając go do wycofania się za Drysę, za co "w uznaniu jego odwagi i męstwa w bitwie z wojskami francuskimi 30 lipca pod Swolną" został odznaczony Orderem Świętego Jerzego III klasy (19.09.1812 r., nr 237). We wniosku orderowym Wittgenstein pisał, że d'Auvry "dzięki swoim roztropnym rozkazom i radom był moim asystentem w zwycięstwach, które odnieśliśmy". Za kampanię 1812 r. otrzymał jeszcze Order Świętej Anny I klasy. W kwietniu 1813 r., z mianowaniem Wittgensteina po śmierci Kutuzowa, został mianowany szefem jego sztabu Głównej Armii. Oprócz bezpośrednich obowiązków na tym stanowisku, w kampanii 1813 roku powierzono mu dowodzenie blokadą twierdzy Pillau (Piława), którą doprowadził do kapitulacji oraz zakończonego sukcesem oblężenia twierdzy Spandau (Szpandawy) oraz zajęcia Berlina. Nadzorował również tworzenie przedmości mostowych na Odrze i Łabie. Brał czynny udział w bitwach pod Lützen i Bautzen (Budziszynem). W tej ostatniej, z Pułkiem Tengińskim, kilkoma szwadronami dragonów i 6 działami, powstrzymał natarcie wroga na centrum sił rosyjskich i odparł próbę oskrzydlenia lewego skrzydła. Gdy Wittgenstein zrzekł się dowództwa nad armią, objął dowództwo i przebywał w obozie. Doceniając jego postawę w dniu 15.09.1813 r. został awansowany na generała porucznika. W 1814 roku zdobył Fort Louis i wziął udział w bitwach pod Bar-sur-Aube, Arcis-sur-Aube, Ferchampenoise i walkach o Paryż, za co został odznaczony złotą szpadą z diamentami i Orderem Świętego Aleksandra Newskiego. Po zawarciu pokoju z Francją został pozostawiony w Paryżu "na tajne zadania". Od roku 1815 (1816?) był przedstawicielem cesarza Rosji i króla Polski w komisji ustalającej granice Królestwa Polskiego z Austrią, Prusami i Wolnym Miastem Krakowem, za co 17.02.1819 r. otrzymał tytuł honorowego obywatela m. Krakowa (wraz z sześcioma pozostałymi członkami komisji) "ażeby na zawdzięczenie prac około [ustalenia granic] podjętych osobom szczególnie się do tego przykładającym…". W okresie 05.07.1819-17.02.1827 był dowódcą
Samodzielnego Korpusu Litewskiego. 22.08.1826 r. został awansowany do stopnia generała piechoty. W 1827 r. z powodu choroby został przeniesiony do części kwatermistrzowskiej Świty Jego Cesarskiej Mości. Brał udział w wojnie rosyjsko-tureckiej w latach 1828–1829, będąc przydzielonym do służby u hrabiego Wittgensteina, następnie dowodził 2 Korpusem Piechoty i Flotą Dunajską oraz brał udział w oblężeniu Silistry. Po odejściu Wittgensteina z armii powrócił do Rosji. Od 09.04.1831 roku był szefem sztabu Armii Rezerwowej. Od 11.01.1832 roku był członkiem honorowym Cesarskiej Akademii Wojennej. Był też członkiem rady w Ministerstwie Wojny oraz członkiem komisji szkół wojskowych. Zmarł 25.08.1846 r. w Petersburgu i został pochowany tamże w luterańskiej części cmentarza Wołkowskiego. Żonaty z Ulianą Karlowną Zilberarm. Miał czworo dzieci. Był m. in. prenumeratorem "
Słownika języka polskiego" M. S. Lindego.
Otrzymał również rosyjskie Ordery Świętego Włodzimierza I klasy, Świętego Aleksandra Newskiego z Diamentami i Świętej Anny I klasy z Diamentami, austriacki Order Leopolda I klasy i Marii Teresy III klasy, a także pruski Order Zasługi i Czerwonego Orła I klasy, Badeński Order Wojskowy Karola Fryderyka, polski Order Orła Białego (w 1827 r., kiedy ten nie był jeszcze orderem rosyjskim), złotą szablę "Za Waleczność" z diamentami, odznakę za "40 lat nienagannej służby".
Por.:
Отечественная война 1812 года: Биографический словарь; M. Machynia i Cz. Srzednicki,
Oficerowie Rzeczypospolitej Obojga Narodów 1777-1794. Spisy, t. I cz. 2:
Wojsko Koronne - Artyleria i wojska inżynierskie; A. Wolański,
Wojna polsko-rosyjska 1792,
https://www.poczetkrakowski.pl/tomy/sho ... -4911.html
Zaloguj
Zarejestruj
FAQ
