Nasza księgarnia

Polecamy! Odwiedzając sklepy internetowe pomagasz utrzymać nasz serwis!

Biblioteka Barwy i Broni

  • Biblioteka Barwy i Broni
  • Ułani Księstwa Warszawskiego 1807-1814
  • Piechota XW wg przepisu 3 września 1810
  • Huzarzy Księstwa Warszawskiego 1809-1813

Generałowie, adiutanci, sztaby

Ryszard Morawski

Andrzej Dusiewicz, Tadeusz Jeziorowski, Andrzej Nieuważny

Wojsko Księstwa Warszawskiego. Generałowie, adiutanci, sztaby.

Warszawa: KARABELA D.CHOJNACKA 2018 format cm 34 x 24, s. 328, 96 tablic kolorowych, tabele, schematy, podpisy pod ilustracjami i streszczenia w j. francuskim, angielskim i niemieckim, oprawa twarda.

W ramach serii wydawniczej Wojsko Księstwa Warszawskiego Wydawnictwo KARABELA D.CHOJNACKA przekazuje czytelnikowi kolejny, czwarty już tytuł (dotychczas ukazały się tomy Artyleria, Ułani, Piechota). Jest to nowe, kompleksowe opracowanie tematu zwierzchnictwa nad armią Księstwa Warszawskiego, oparte m.in. na niewykorzystanych dotychczas krajowych i zagranicznych źródłach archiwalnych. Książka zawiera obszerny opis zagadnień takich jak zmiany w strukturze zarządzania armią, urzędników KW związanych z wojskiem, ale również służby zdrowia i duszpasterzy posługujący tamtejszym formacjom wojska. W tekście znalazły się również schematy organizacyjne naczelnych urzędów wojskowych oraz pułków piechoty i kawalerii. Osobny nowatorski rozdział został poświęcony falerystyce tamtego okresu dziejów, dotąd znany zainteresowanym w znikomym zakresie. Obok popularnych orderów – Virtuti Militari i Legii Honorowej – czytelnik zobaczy na kolorowych tablicach i przeczyta o dalszych 10 orderach, jakie nosili na swych mundurach polscy generałowie i adiutanci tamtej epoki.

Polecamy również teksty niemieckojęzyczne o książkach KARABELA D.CHOJNACKA:

 Generäle, Adjutanten, Stäbe

 Ulanen, Ehrengarden, Adelsaufgebot, Berittene Gendarmerie

Jan Laske, Polacy w bitwie pod Ocañą

Artykuł stanowi część większej pracy "Polacy w Hiszpanii", nad którą autor od dłuższego czasu pracuje.

Wojna w Hiszpanii

Na mocy tajnego układu, zawartego 23 października 1807 w Fontainebleau przez Napoleona z królem Hiszpanii, armia francuska miała przekroczyć Pireneje, by przeprowadzić inwazję Portugalii i dokonać jej rozbioru w celu uszczelnienia blokady kontynentalnej Anglii. Późniejsze machinacje polityczne Napoleona i wykorzystana przez niego wewnętrzna słabość monarchii hiszpańskiej, doprowadziły do podwójnej abdykacji króla Karola IV oraz następcy tronu Ferdynanda VII. Następująca po tym fakcie reakcja sił niechętnych obcemu panowaniu doprowadziła 2 maja 1808 do wybuchu powstania w Madrycie, które brutalnie stłumione przez namiestnika Napoleona, jego szwagra Joachima Murata, wywołało ogólny bunt rozlewający się po kolejnych miastach i prowincjach Hiszpanii. 20 lipca 1808 roku najstarszy brat Napoleona, Józef Bonaparte, wjechał do Madrytu, by zająć opuszczony przez Burbonów tron. W ten sposób wcześniejszy sojusz zamienił się w otwartą wojnę.

 Polecamy książkę autora artykułu!

Na Morawach kochają Napoleona

Podobno piękno morawskich kobiet to mieszanina urody Morawianek i Francuzów. Po kampanii w 1805 roku w wielu miejscowościach na Morawach dochodziło do zdrowia kilka tysięcy francuskich żołnierzy. To zażyłość ich z gospodyniami miała dać tak piękne owoce, jak dzisiejsze Morawianki. Czy to dostateczny powód, by Morawianie tak bardzo lubili Napoleona i jego epokę? Na logikę to Morawianie czy Czesi nie powinni tak lubić Napoleona. Ponad dwieście lat temu walczyli z nim w szeregach armii austriackiej, zawsze ich zwyciężał, dwukrotnie armie francuskie zajmowały Morawy. A jednak – na Morawach jest dużo więcej upamiętnień Napoleona i jego żołnierzy niż w całej Polsce. A na Morawach, tak naprawdę, miały miejsce dwie bitwy napoleońskie: Austerlitz i Znojmo.

Polecamy książkę o bitwie pod Austerlitz!

Kowno – piwo pod napoleońskim freskiem

Najpopularniejsza restauracja na kowieńskiej starówce ma w piwnicach trzy sale. Dla mnie oczywiście najważniejsza jest ta nosząca nazwę Napoleońska.

W czerwcu cesarz nie zdążył zjeść posiłku w samym Kownie, podczas grudniowego powrotu, 7 grudnia zjadł obiad w jednym z domów na dzisiejszej ulicy Wileńskiej. Dzisiaj na ulicy Wileńskiej w XVII wiecznych piwnicach kamienicy pod numerem 34 znajduje się jedna z bardziej modnych wśród mieszkańców Kowna restauracja – Stare Piwnice (Seniei Rűsiai).

Trzy sale mają historyczne nazwy: Szlachecka, Strzelecka i Napoleońska.

Polecamy przewodnik po Litwie!

Pałac cesarski pod strzechą w Okuninie

Spokojna uliczka o adekwatnej nazwie – Spokojna. Domek noszący numer 21 – przed ponad dwustu laty był przykryty strzechą i to właśnie w tym domu 23 grudnia 1806 roku przebywał Napoleon. Jeszcze w latach międzywojennych przedstawiciele ambasady francuskiej podobno składali tutaj kwiaty. Podobno też na drewnianej belce, obecnie niewidocznej  po dobudowie drugiej części domu, wyryty był napis w języku francuskim.

Recenzje

Ryszard Morawski, Adam Paczuski
Wojsko Księstwa Warszawskiego. Piechota, gwardie narodowe, weterani.

KARABELA D. Chojnacka, Warszawa 2013
Album "Wojsko Księstwa Warszawskiego. Piechota. Gwardie Narodowe. Weterani." (dalej jako "album o piechocie Księstwa Warszawskiego") prezentuje się znakomicie. Składa się z dwóch tomów w twardym etui. Jest to etui koloru granatowego, na której, z jednej strony znajduje się orzeł wojskowy Księstwa Warszawskiego z napisem "Woysko Polskie", z drugiej zaś strony - tenże orzeł z napisem "Pułk 5 Piechoty". Przypomnieć należy, iż podobnie wyglądała "klaserowa" okładka na dwa tomy "Ułanów Księstwa Warszawskiego", na której widniała z jednej strony pelta z orłem - czyli to, co znajdowało się na czapce ułańskiej, a z drugiej, blacha naczelna z pogonią, którą nosili ułani pułków sformowanych w 1812 roku na Litwie, a sama okładka była koloru ciemnej czerwieni. Dwa tomy tego najnowszego albumu wydawnictwa Karabela są koloru białego. Nieprzypadkowo zaczynam recenzję wieloletniego czytelnika serii albumowej od przedstawienia kolorów etui samych albumów ponieważ dobór kolorów z pewnością nie jest przypadkowy. Po prostu granat i biel to kolory najczęściej występujące w umundurowaniu piechoty Księstwa Warszawskiego. Poza tym są to również barwy narodowe po których, między innymi (oprócz charakterystycznych kształtem nakryć głowy - czapek) rozpoznawano wojsko polskie tego okresu. Biorąc pod uwagę powyższe (dygresja) doprawdy trudno zrozumieć oburzenie niektórych kibiców, gdy polska reprezentacja piłkarska zagrała w granatowych strojach, za co potem odsądzano piłkarzy od czci i wiary. A przecież granat to kolor doskonale komponujący się z bielą i czerwienią czy też amarantem (bo ten kolor wówczas nawet częściej niż czerwień utożsamiano z barwą narodową). Wiedziano o tym już w XIX wieku, a później, jak widać, zapomniano... więcej>>>