Wszyscy znają Napoleona jako wielkiego wodza, polityka, prawodawcę i organizatora. Jakże mało o nim wiecie, jeśli wiecie tylko tyle. Któż z Was wie, że mając zaledwie dwadzieścia osiem lat został wybrany członkiem sekcji mechaniki utworzonego w 1795 roku Instytutu Narodowego, który później przekształcił się w Institut de France. On, który paroma kopnięciami swego wojskowego buta oczyścił Italię z Austriaków i któremu bez wyjątku wszyscy ustępowali z drogi, z całą pokorą chylił głowę przed nauką. Bo nauka była jego wielką, najczulszą miłością. W czasach, gdy był już cesarzem jego pokora wobec nauki nie zmniejszyła się o włos. W momencie, gdy przekraczał próg Instytutu, on cesarz Francuzów, król Italii i pan połowy kontynentu przemieniał się w szarego członka sekcji mechaniki, bowiem wobec nauki wszyscy są równi. I dlatego właśnie tutaj chcę Wam zaprezentować kilku wielkich naukowców epoki napoleońskiej.