Szlachta doby napoleońskiej jest czymś innym niż dawna szlachta w potocznym rozumieniu. Tytuły przypadły w udziale nie tylko tym, którzy w szczególny sposób przysporzyli chwały Cesarstwu, ale także tym, którzy wysłużyli je sobie w służbie na posadzie państwowej. Tytuł księcia był związany z pełnieniem określonej funkcji w organizmie państwowym, hrabiami zostali ministrowie, senatorowie i inni wysocy urzędnicy, baronami mianowano merów większych miast, sędziów, biskupów itp. Na tarczy obok właściwego herbu, często uzurpowanego (jako że część nowej szlachty wywodziła się z mieszczaństwa czy wręcz z plebsu), pojawił się emblemat określający rodzaj tytułu, a więc pozycję społeczną, oraz drogę, która do jego uzyskania przywiodła.
więcej
Szczególnie polecamy 
W chwili wybuchu Wielkiej Rewolucji na terytorium Francji obowiązywało około 360 różnych kodeksów prawnych. Przyczyny takiego stanu sięgały czasów starożytnych. Na północy kraju źródłem istniejących norm były teutońskie prawa zwyczajowe, podczas gdy na południu ich korzenie sięgały ustawodawstwa rzymskiego. Na lokalne prawa zwyczajowe z biegiem czasu nakładały się prawa feudalne i prawo kanoniczne kościoła katolickiego. Normy prawne były odmienne nie tylko w poszczególnych prowincjach, ale często również w sąsiadujących ze sobą miastach. O konieczności unifikacji prawa francuskiego mówiono już od XV wieku, jednak żaden z projektów nie doczekał się realizacji...
Empirowa Europa
