Reinhold von Anrep urodził się 21 września 1760 r. w Kerstenhof (obecnie Kärstna w Estonii) w niemieckiej rodzinie szlacheckiej wywodzącej się z Westfalii, skąd jedna gałąź w XV w. przybyła do Inflant. Po włączeniu tej krainy do Rzeczypospolitej w XVI w. Anrepowie zostali polską szlachtą. Pieczętowali się własnym herbem Anrep, przedstawiającym czarny grzebień na złotym tle. W XVIII w. Inflanty w większości weszły w skład cesarstwa rosyjskiego, stąd członkowie rodu Anrep rozpoczęli służbę w armii carskiej.
R. von. Anrep był wychowankiem Korpusu Paziów w Sankt Petersburgu. W 1780 r. towarzyszył carycy Katarzynie II, w jej wyjeździe do Mohylewa. Wkrótce rozpoczął karierę w kawalerii carskiej. Jako pułkownik regimentu dragonów pskowskich, Anrep po raz pierwszy odznaczył się w 1790 r., kiedy to za walki toczone w Finlandii na froncie szwedzkim otrzymał order św. Jerzego czwartej klasy. Podczas wojny polsko-rosyjskiej w 1792 r. dowodził pułkiem ukraińskiej kawalerii lekkokonnej. Na czele części swojej jazdy wziął udział m.in. 23 lipca 1792 r. w szturmie Brześcia Litewskiego. W czasie powstania kościuszkowskiego w 1794 r. uczestniczył ze swym pułkiem w bitwie pod Dubienką (3 czerwca). Carski pułkownik 14 czerwca 1794 r., dzień po wkroczeniu wojsk rosyjskich do Lublina, ściągnął kontrybucję od magistratu i synagogi lubelskiej. Pod koniec insurekcji Anrep na czele oddziału złożonego z dziewięciuset kawalerzystów i pięciuset jegrów 18 października 1794 r. zaatakował stojący w Ostrołęce oddział wojsk litewskich pod dowództwem generała Jerzego Franciszka Grabowskiego. Za ten atak został odznaczony orderem św. Jerzego trzeciej klasy.
W okresie wojen francusko-rosyjskich epoki napoleońskiej Anrep uczestniczył w wielu starciach. Od 1801 r., jako generał lejtnant, dowodził rosyjską dywizją "adriatycką", stacjonującą na greckiej wyspie Korfu, która wchodziła wówczas w skład istniejącej pod carskim protektoratem Republiki Siedmiu Wysp. Przy dywizji m.in. sformowano pomocniczy Legion Albański, złożony z ochotników greckich i albańskich, przybywających z terenów Porty Otomańskiej, w celu użycia ich w walkach na terenie południowych Włoch. Anrep na czele swojej dywizji lądował we Włoszech w listopadzie 1805 r., by wraz z oddziałami angielskimi i neopolitańskimi stawić czoła siłom francuskim. Po przegranej przez Rosjan i Austriaków pod Austerlitz (2 XII 1805 r.) oddziały Anrepa wycofano na Korfu, a jego samego wezwano do Rosji.
(Niektóre życiorysy Anrepa wspominają o jego udziale w bitwie na Morzu Jońskim (1799 r.), walkach o Neapol w 1801 r. oraz w bitwie pod Austerlitz).
W końcu 1806 r. Anrep ponownie stanął do walk przeciwko Francuzom. W składzie II armii gen. Buxhoevdena ( później korpus Bennigsena) dowodził 14 dywizją, która uczestniczyła w działaniach na terenie północnego Mazowsza, koło Ostrołęki i Pułtuska. W kampanii zimowej 1807 r. dowodził on kawalerią prawoskrzydłowej kolumny nacierających wojsk carskich. Fatalnego dla Anrepa 25 stycznia 1807 r. podczas bitwy o Morąg (niem. Mohrungen), toczonej między siłami rosyjskimi (straż przednia prawej kolumny dowodzona przez generała Markowa) a francuskimi (I Korpus marszałka Bernadotte'a), pozostawał on ze swoimi oddziałami w tyle o pół dnia drogi marszu. W czasie walki szala chyliła się raz na jedną, raz na drugą stronę. Wieczorem Markow, pod naporem oddziałów Bernadotte'a i generała Duponta, zarządził odwrót. Wtedy zjawił się u niego Anrep, oferując osłonę odwrotu. W tym celu udał się na pierwszą linię walk w celu lepszego zapoznania się z sytuacją na froncie. Na skarpie nad traktem do Miłakowa, koło wsi Plebania Wólka (niem. Pfarrersfeldschen), ugodziła go śmiertelnie francuska kula muszkietowa. Według późniejszej legendy został on trafiony kulą armatnią, wcześniej zdobywszy sztandar francuskiego 9. pułku piechoty oraz biorąc jeńców.
W 1852 r. na miejscu śmierci Anrepa w Plebaniej Wólce koło Morąga wzniesiono zachowany do dziś pomnik.

Sonia Solarz - Taciak, Piotr W. Taciak