Nieporozumienie...

_________________
e-mail: Duroc@poczta.fm
"Oddal się Najjaśniejszy Panie, to Cię zbyt udręcza!"
Geraud Christophe Duroc, książę Friulu, wielki marszałek pałacu
Ostatnie słowa...

...tak to prawda. Do "Pana Tadeusza" wraca się niejeden raz i zawsze jest to powrót jak do rodzinnego domu. Gdzie to i swary i kłótnie i bijatyka nawet, ale to jest dom.
Nie pomnę autora, ale kiedyś czytałam taki wiersz
"...pamiętasz dom rodzinny próg co wita cię z dalekich dróg
pamiętasz dom, rodzinny dom, co czeka cię z dalekich stron..."
Coś z tego jest w "Panu Tadeuszu" - apetyczne śniadanko te "...kumpia, skrzydliki ozoru...", a może kawa, lub "...chołodziec..." co to "...milczkiem żwawo jedli...", no i owa "...ryba nie krojona..." (w sumie łatwa do przyrządzenia - nie na "...szczuce..." ale na karpiu przetestowana i wyszła), jakiś spacer po lesie gdzie to "...surojadki białe, żółte i czerwone...", ale i mrówki co to...wiadomo oblazły.
Lubię "Pana Tadeusza" - ale przyznam się nigdy nie przeczytałam "...od deski do deski...". Zawsze to była jakaś myśl - i najczęściej piękna.
...a co aktualnie czytam - jak mnie nudzi francuskie tomiszcze to wyciągam (nabyte za całe 2 złote w serii Klasyka Mniej Znana Ossolineum w składzie tanich książek) "Grenadier filozof" Godebskiego bądź (gdzieś to zniknęło z sieci a było w Śląskiej Bibliotece Cyfrowej) w miarę pełne wydanie "Poezyj" gdzie również prozę mamy z 1821 roku.
Pozdrowienia

...małe PS.
Z tejże samej Klasyki Mniej Znanej szczególnie dla Anrepa przezacnego polecam "Pamiętniki kwestarza" Chodźki gdzie rozdziały końcowe to właśnie "...notre epoque favori..."a rzecz się na Litwie dzieje.

Dziękuję za propozycję. "Pamiętników kwestarza" nie znam, ale dopisze sobie do listy książek do przeczytania. Temat Litwy zainteresował mnie wcześniej w kontekście najlepszej książki jaką czytałem o okresie Królestwa Polskiego tj. Askenazego "Łukasińskiego", gdzie sporo jest też o czasach i osobach ważnych w XW (pozycję tę polecam każdemu miłośnikowi epoki). Lista pozycji na razie nie jest długa, choć dość "opasła".

...to jest chyba nasza bolączka, iż bazując na opracowaniach rzadko zaglądamy do memuarystyki i tekstów z epoki. Ja np. przynajmniej od czasu do czasu "...przewietrzam..." i Kurpińskiego i pamiętnik Prota Lelewela, w okresie Świąt - tak Bożego Narodzenia jak i Wielkanocnych - zaglądam do Wójcickiego (choćby z racji na opis "...stołu..." gdzie spoczywał "...strucel na łokieć długi..." tradycyjne ciasto, a raczej chleb bożonarodzeniowy, którym "...zakąszano..." inne dania, a często "...na długich sankach..." wieziono go do domu, czy maślany baranek specjalność dla odmiany Wielkanocy). Doskonałe są "Pamiętniki czasów moich" Niemcewicza (coś mi się zeszło na tematy kulinarne - tu dla odmiany mamy "...krążki do podlewy..." czyli rybne pulpeciki z sosem żurawinowym) no i oczywiście Wybicki, którego "Życie moje..." nabyłam również za jakąś "...astronomiczną..." sumę dwóch czy trzech złotych.
A co "...siedzi..." w bibliotekach cyfrowych - nic tylko czytać,
Kiedyś maj był "...miesiącem książki i czytelnictwa..." - może by wrócić do tego zwyczaju i oddać się ulubionej lekturze częściej i dłużej. Można już na świeżym powietrzu - o ile "...komar..." (ten z wiersza Godebskiego - zawsze się zastanawiam które opisywał: te znad bagien Horynia, może znad Padu, czy te nasze "...zjadliwce..." z Modlina) spokoju nie zakłóci i "...swą trąbą..." nie "...zbudzi...".
Pozdrowienia

Ja zawsze napoleońskie książki odkładam na wakacje przynajmniej te najciekawsze. Dlatego nie czytam na razie paru książek zbieram na wakacje. To będzie napoleońska uczta literacka ! Właściwie to tylko jedną książkę czytam regularnie przed wakacjami. Ma ona tylko 45 stron więc to pestka a jakie duże litery. Zresztą... kogo to obchodzi !

Przeglądam właśnie opracowanie Popowa, o pierwszym "srażeniju" pod Połockiem w 1812 roku [seria opracowań z okazji 200-lecia wojny 1812 roku]. Książeczka krótka, bo 119 stronic. Tym niemniej autor mnogo czerpał z solidnych opracowań już to moskiewskich już to zagranicznych.

...a ja, choć mi trochę wstyd, iż mam takie możliwości, wróciłam do "Eylau. La bataille raconte par les soldats" Sirius 2005 i czytam właśnie wyjątek wspomnień żołnierza z dywizji Gen.Friant o nazwisku Putigny. Był ranny, ale przeżył zawinięty w kozacką burkę przez chirurga który Go opatrywał.
...dobry "...kawałek..." historii

właśnie ponownie śięgnąłem po "Elitę jazdy", ach ten wspomnień czar o naszych szwoleżerach...

Z pewnych okoliczności na Allegro kupiłem książkę '' Dzieje oręża polskiego w epoce napoleońskiej''