Adam Ożarowski – generał major

Władysław Branicki – kapitan

Konstanty Stanisław Lubomirski - pułkownik

Stanisław Potocki – pułkownik

Niestety odpowiedź nie jest w pełni prawidłowa:
- primo: Ożarowski był generał-adiutantem, co stanowiło osobną, wyższą kategorię adiutantów w Świcie. A pytanie dotyczyło fliegiel-adiutantów.
- secundo: podane stopnie Branickiego i Lubomirskiego się nie zgadzają
- tertio: wciąż brakuje jednego z fliegiel-adiutantów.
Tak, więc pytanie wciąż pozostaje w grze.

Pozdrawiam

Andrzej Pochodaj

_________________
---
NAPOLEON I BONAPARTE oczami Polaków : pamiętniki, dzienniki, relacje, listy >>>
Legenda Napoleona I Bonaparte w kulturze polskiego romantyzmu >>>

Michał Włodek– pułkownik

Władysław Branicki – pułkownik

Konstanty Stanisław Lubomirski - J. Czubaty podaje, że pułkownik ale skoro nie, to generał

Stanisław Potocki – pułkownik

Teraz, mimo jednego błędu, mogę uznać odpowiedź. Byli to: pułkownicy Władysław Grzegorz Branicki, Stanisław Potocki, Michał Włodek oraz sztabs-rotmistrz Konstanty Stanisław ks. Lubomirski. Por. m. in.: Милорадович Г. А., Список лиц свиты их величеств с царствования императора Петра I по 1886 г. по старшинству дня назначения: Генерал-адъютанты, свиты генерал-майоры, флигель-адъютанты, состоящие при особах, и бригад-майоры

A w ramach moich uzupełnień:

W sierpniu 1812, pod wpływem "wielkoruskiego" wzmożenia występującego przeciw oficerom nierosyjskiego pochodzenia oraz na podstawie nieuzasadnionych oskarżeń, zostali oni usunięci "z oczu" czyli ze Świty, aby nikogo nie drażnić. Pozostali jednak czynni wyróżniając się w kampaniach lat 1812-15.

Michał Włodek fliegiel-adiutantem cara został mianowany 9 czerwca 1808 r., a w listopadzie awansowany na pułkownika. W latach 1810-11 odznaczył się w wojnie z Turcją. W 1812 roku znalazł się w orszaku cesarza Aleksandra I, ale został wydalony ze Smoleńska z Kwatery Głównej po bezpodstawnym podejrzeniu o szpiegostwo. Następnie wyróżnił się w bitwie pod Krasnoje za co otrzymał Order św. Anny II klasy z diamentami. Podczas kampanii w latach 1813–1814 otrzymał szereg odznaczeń za wybitne zasługi w bitwach pod Lützen, Budziszynem, Dreznem i Kulmem, za bitwę pod Lipskiem odznaczono go złotą szpadą "Za odwagę" z diamentami, a za zdobycie Paryża – Orderem św. Anny I klasy. 15 września 1813 roku awansował do stopnia generała majora (w wieku 33 lat) i pozostał w orszaku cesarza.

Władysław Branicki został fliegiel-adiutantem cara 1 sierpnia 1809. Na początku wojny 1812 r. znalazł się w orszaku cara Aleksandra I, następnie w kwaterze głównej 1. Armii Zachodniej gen. Barclaya de Tolly. Walczył m. in. pod Smoleńskiem, Borodino, Tarutino i Krasnojem. Podczas kampanii saksońskiej i francuskiej w latach 1813–1814 walczył w bitwach pod Dreznem, Kulm, Lipskiem, La Rothiere, Arcis-sur-Aube oraz podczas szturmu Paryża. 27 marca 1814 r. otrzymał stopień generała majora (w wieku 32 lat). W 1815 r. towarzyszył cesarzowi Aleksandrowi podczas jego drugiej kampanii we Francji. Chciał wstąpić do armii Królestwa Kongresowego, ale został pozostawiony na dworze i służył w 1 Dywizji Piechoty Gwardii. 22 sierpnia 1826 roku przeniósł się do służby dworskiej i otrzymał tytuł Mistrza Łowczego Dworu Jego Królewskiej Mości. Za kampanie lat 1812-15 został nagrodzony m. in.: orderem Św. Włodzimierza IV stopnia z kokardą (26 sierpnia 1812), Św. Włodzimierza III stopnia (8 października 1813), pruskim Orderem Czerwonego Orła (Roten Adlerorden, 1813) i "Za Zasługi" (Pour le Merite, 1813), austriackim Orderem Leopolda (Osterreichisch-Kaiserliche Leopold-Orden, 1813), bawarskim Orderem Wojskowym Maksymiliana Józefa (Militаr-Max-Joseph-Orden, 1814), wirtemberskim Orderem Zasługi Wojskowej (Militаrverdienstorden, 1814), francuskim Orderem Zasługi Wojskowej (Ordre du Merite Militaire, 1814), krzyżem "Za Kulm" i złotą szpadę "Za Odwagę" (1812).

Stanisław Potocki 2 grudnia 1810 r. mianowany fliegiel-adiutantem cara, a w 1811 r. pułkownikiem Preobrażeńskiego Pułku Lejb-Gwardii. Latem 1812 roku został przesunięty ze Świty do 1 brygady Dywizji Piechoty Gwardii 5 Korpusu Rezerwowego 1 Armii Zachodniej. Walczył pod Borodino. 13 (25) listopada został wysłany w misji kurierskiej do 3. Armii Zachodniej. W 1813 r. walczył pod Kaliszem, Lutzen, Kulm i Lipskiem. 15 września 1813 r. awansował na generała majora (w wieku 26 lat). Podczas kampanii francuskiej 1814 r. towarzyszył cesarzowi Aleksandrowi I, był obecny w bitwach pod Brienne-le-Chateau, Arcis-sur-Aube i zdobyciu Paryża. W 1815 roku brał udział w drugiej kampanii we Francji służąc przy wojskach bawarskich. 1 lipca 1817 roku awansował na generał-adiutanta. Za zasługi w kampanii 1812 roku otrzymał Order św. Anny II klasy z diamentami (1812 r.), "Za wyróżnienie w bitwie z Francuzami pod Lipskiem" został Kawalerem Orderu Świętego Jerzego IV klasy (8 października 1813 r.), a w 1815 r. otrzymał bawarski Order Wojskowy Maksymiliana Józefa.

Konstanty Stanisław ks. Lubomirski został fligiel-adiutantem cara 29 kwietnia 1812 posiadając już stopień sztabs-rotmistrza. Podczas kampanii lat 1813-1814 walczył m. in. pod Lutzen, Budziszynem, Lipskiem, Bar-sur-Aube, Arcis-sur-Aube, Fere-Champenoise i w Paryżu. 20 kwietnia 1813 r. awansował na pułkownika. W 1814 r. został odznaczony Orderem Św. Włodzimierza III stopnia. Natomiast generałem majorem został 7 sierpnia 1821 roku (w wieku 35 lat).

Twoja kolej na pytanie.

Pozdrawiam

Andrzej Pochodaj

_________________
---
NAPOLEON I BONAPARTE oczami Polaków : pamiętniki, dzienniki, relacje, listy >>>
Legenda Napoleona I Bonaparte w kulturze polskiego romantyzmu >>>

Dziekuję za uznanie odpowiedzi i za imponujące uzupełnienie.

Nowe pytanie: Był konkretny powód/pretekst podejrzliwości w stosunku do polskich adiutantów cara Aleksandra I, związany z pewnymi wydarzeniami. O które wydarzenia chodzi? Być może to miał Andrzej na myśli, pisząc o oskarżeniach ale zobaczymy.

W sierpniu 1812 roku doszło na szczytach armii rosyjskiej do wojny o władzę nad nią w celu przejęcia jej przez "prawdziwych Rosjan" (było to po niepowodzeniu ofensywy na Rudnię). Jermołow w walce z "Niemcem" Barclayem de Tolly użył sfabrykowanych dokumentów zarzucając zdradę jego adiutantom - Lowensternowi i Wolzlogenowi, co omal nie skończyło się samosądem. W tej gorączce zaczęto szukać wszelkiej maści "zapadców" i oskarżać ich o zdradę usprawiedliwiającą dotychczasowe niepowodzenia (historia w Rosji lubi się powtarzać). Rykoszetem dostało się także Polakom. Z tego co mnie pamięć nie myli, to Włodka i Lubomirskiego oskarżano o przekazywanie informacji przeciwnikowi. Włodka podejrzewano o szpiegostwo (pochodził z Wileńszczyzny) i jeszcze przed bitwą smoleńską odesłano go z armii czynnej. Natomiast Lubomirski miał rzekomo w liście do macochy (zresztą z domu Naryszkin) przestrzegać ją przed ofensywą rosyjską na Rudnię o czym miał się rzekomo dowiedzieć Murat rzekomo mieszkający u niej. W rzeczywistości wszystko to było bzdurą wyssaną z małego palca (gdyż mieszkał u niej Davout i zupełnie gdzie indziej - w Dąbrownie).

Paweł Sergiejewicz Puszin w swoim dzienniku (П. С. Пущин, Дневник 1812–1814 годов) zanotował:

"31 lipca [kalendarza juliańskiego]. Środa.
Na miejscu. W tych dniach (27 lipca) ekwipaż generała Sebastianiego został pochwycony. Mówi się, że znaleziono w jego teczce notatki, w których odnotowano daty i miejsca, dzień po dniu, ruchów naszego korpusu. Doniesiono, że w rezultacie usunięto ze Sztabu Generalnego wszystkie podejrzane osoby, w tym fliegel-adiutantów hrabiów: Branickiego, Potockiego, Włodka oraz adiutanta naczelnego wodza Levensterna (Szweda)."

Lew Tołstoj w "Wojnie i pokoju" tak pisał o tej sprawie:

"Branicki, Włodko i wielu innych, tak dokazują i hałasują w obozie, że Barclay wysyła ich do cara jednego po drugim, pod pretekstem oddania monarsze do rąk własnych nader ważnych dokumentów, pozbywszy się polskiego, niespokojnego żywiołu ...".

Czy ta szybka odpowiedź jest satysfakcjonująca? Dla bliższych szczegółów musiałbym przejrzeć rosyjskie publikacje.

Pozdrawiam

Andrzej Pochodaj

_________________
---
NAPOLEON I BONAPARTE oczami Polaków : pamiętniki, dzienniki, relacje, listy >>>
Legenda Napoleona I Bonaparte w kulturze polskiego romantyzmu >>>

Wystarczy ta szybka odpowiedź. ofcijalnym zarzutem było szpiegostwo. wprawdzie miałem w głowie coś innego, ale pytałem z pamięci i wyszło pytanie, do którego Twoja odpowiedź pasuje.

Twoje pytanie.

Jeśli znasz jakieś bliższe szczegóły tej sprawy, to byłbym ciekaw.

Pozostańmy więc dalej w polsko-rosyjskich klimatach. Ale teraz coś łatwiejszego:

Po wstąpieniu na tron car Paweł I zaproponował Józefowi ks. Poniatowskiemu wstąpienie do służby rosyjskiej. Ks. Józef odmówił, ale nie odmówił przyjęcia stopnia i funkcji (nie pełnił jej faktycznie) jakie otrzymał od cara. Proszę podać jakiego okresu, o jaki stopnień i funkcję chodzi?

Pozdrawiam

Andrzej Pochodaj

_________________
---
NAPOLEON I BONAPARTE oczami Polaków : pamiętniki, dzienniki, relacje, listy >>>
Legenda Napoleona I Bonaparte w kulturze polskiego romantyzmu >>>

Okres: po śmierci Katarzyny II, czyli rok 1796
Stopień: generał‑lejtnant
Funkcja: Adiutant cara??

_________________
''Niektórzy ludzie żyją i umierają pośród swych drzew oliwnych ,niektórzy zmieniają świat nawet pokonani."

generał lejtnant jazdy, "właściciel" kazańskiego pułku kirasjerów