Historia konsulatu i cesarstwa

Zaczynam opowiadanie moje od dnia 18 Brumair’a roku V III (9 Listopada 1799). Prawo z dnia i 9 Brumair’a postanowiło Konsulat tymczasowy; trzej więc nowi Konsulowie, Bonaparte, Sieyès i Roger-Ducos, wyjechali z Saint-Cloud do Paryża. Sieyès i Roger-Ducos, byli członkowie Dyrektoryatu, Mieszkali już w pałacu Luxemburgskim. Generał Bonaparte opuścił swój domek przy ulicy Zwycięztwa, i z żoną, przybranemi dziećmi i adiutantami, przeniósł się do małego Luxemburgskiego pałacu. Tu, zbliżony do swych dwóch towarzyszy, otoczony szczątkami ostatniego rządu, i pierwiastkami rządu nowego, przyłożył rękę do dzieła, z tą bystrą i pewną pojętnością, z tą czynnością nadzwyczajną, które odznaczały jego postępow-anie podczas wojny.

Przydano mu dwóch towarzyszy, Roger-Ducos i Sieyès’a, obu wziętych z Dyrektoryatu, i którzy oba skutecznie przyłożyli się do obalenia tego rządu, którym pogardzali. Sieyès mianowicie umieszczony został obok generała Bonaparte, ponieważ był on drugą osobą w rzeczypospolitej.

A. THIERS, Historia konsulatu i cesarstwa t. 1