W dniu 10 kwietnia 1812 r., prefekt departamentu kaliskiego otrzymał wiadomość, że król Westfalski, Hieronim, jako wódz dywizji Westfalsko-Saskiej, idącej do Rosji za innymi już będącymi w pochodzie korpusami wielkiej armji, ma niebawem przybyć do Kalisza, i czas jakiś ze świtą swoją w nim się zatrzymać. Hieronim, młodzieniec wtedy 28-letni, dziecko szczęścia jak wszyscy z rodziny Napoleonidów, i jak ci wszyscy nad którymi świeciły blaski sławy „małego kaprala”, już w czasie wielkiego najazdu na Rosję — jako król stał na czele pewnej cząstki tej olbrzymiej armji, składającej się z rozmaitych narodowości, bądź z własnej woli, bądź z interesu, bądź z musu, łączących swe losy w rodzaju narzędzi użytych do wykonania ambitnych planów wielkiego Korsykanina.

Dnia jak wyżej, wspomniony prefekt (Garczyński), został zawiadomiony, że król Westfalski ze swą świtą, dworem i dywizją, przybędzie do Kalisza nazajutrz, lub też dnia następnego. Doniesienie to, całą maszynerję urzędową wprawiło w ruch gorączkowy. Prefekt zawezwał podprefektów: Krotoszyńskiego i Odolanowskiege powiatów, iżby w ubiorach galowych udali się na swe granice, i tam wyczekiwali przybycia króla.

Adam Chodyński, HIERONIM BONAPARTE, Król Westfalski W KALISZU

Celem niniejszego dzieła było zapoznanie szerszego ogółu z działaniem wojska polskiego w 1809 r., oraz opisanie wysiłków i prac, których dokonali w tym czasie Polacy, zręcznie pokierowani przez ks. Józefa Poniatowskiego. Lat kilkanaście służyłem pod rozkazami tego sławnego wodza, a zaufanie, jakiem mnie obdarzał — dato mi możność należycie poznać go i ocenić. Posiadanie autentycznych dokumentów, własne moje wspomnienia, zarówno jak wspomnienia moich współrodaków, stanowiły obfity materyał do opracowania danej epoki, opracowania — któremu poświęciłem chwile wczasów.

Lecz w miarę rozwijania się mojej pracy doszedłem do przekonania, że opis kampanii 1809 r. nie rzucał dostatecznego światła na osobę ks. Poniatowskiego. Przed r. 1809 książę brał czynny udział w nader ważnych wypadkach politycznych późniejsze wielkie jego czyny i niepoślednie zdolności wojskowe zjednały mu całkowite uznanie Napoleona, czego najwymow-niejszym dowodem było powierzanie księciu odpowiedzialnych posterunków wojennych i nadanie mu godności marszałka Francyi. Należało zatem pobieżnie chociaż cofnąć się wstecz, a następnie śledzić za losami księcia aż do smutnego ich epilogu — do bitwy pod Lipskiem. Zadaniu temu starałem się podołać, kreśląc rys biograficzny, poprzedzający historyę kampanii 1809 r. Rękopis mój decyduję się wydać w języku francuskim, w dowód hołdu i wdzięczności dla szlachetnego narodu, który tak serdecznie przyjął biednych wygnańców i który dotąd nie przestaje okazywać nam wzruszającej, iście braterskiej życzliwości.

Roman Sołtyk, KAMPANIA 1809 r.

Aż trudno uwierzyć, że we wrześniu bieżącego roku przypada 20 rocznica powstania jednego z najważniejszych projektów, które pojawiły się na naszych łamach.
Chodzi, rzecz jasna, o projekt Biblioteki Barwy i Broni, którego głównymi twórcami są Przemysław „Zuzu” Dunaj - znawca mundurów i nasz nadworny malarz oraz Czesław „Towarzysz” Ratajewicz - znawca barwy i broni, nasz ambasador w krajach Beneluxu. Obaj twórcy chcieli w ten sposób wypełnić lukę w historiografii związanej z polskim mundurem epoki napoleońskie, co w dużej mierze im się udało. Ach… ileż razy trzeba było zamieszczać poprawki plansz mundurowych… a potem jeszcze poprawki do poprawek...
W ostatnich latach udało się przenieść projekt z Internetu do wydawnictw książkowych i z wydatną pomocą Ireneusza Piecyka udanie go kontynuować w wersji papierowej.
W związku z okrągłą rocznicą publikujemy kilkanaście nowych plansz mundurowych na łamach naszej witryny.

W szeregu organów państwowych, wytworzonych przez konstytucyę Księstwa Warszawskiego, znajdujemy dwie Rady, które, mimo ich odrębności, zasługują w pewnej, pierwszej przynajmniej, fazie ich rozwoju, aby je traktować łącznie: są niemi Rada Ministrów i Rada Stanu.

Z artykułów 8 i 13, poświęconych Radzie Ministrów, wynika, że byt tej instytucyi jest zawarunkowany: jeżeli, mianowicie, Król zachowa sobie całą swoją władzę, nie przelewając żadnej jej cząstki na Vice-króla, wtedy — i jedynie wtedy, — Ministrowie zgromadzają się na Radę Ministrów pod przewodnictwem osobno mianowanego jej Prezesa, aby w niej roztrząsane były interesa poszczególnych ministerstw dla przedstawienia ich Królowi do potwierdzenia; gdyby natomiast Król ustanowił Vice-króla i delegował mu część swojej władzy, wtedy niema Rady Ministrów, a każdy z nich oddzielnie pracuje z Vice-królem (Art. 12). Vice-król więc i Rada Ministrów nawzajem się wykluczają, a pracy oddzielnej Ministrów z Vice-królem przeciwstawia się pracę ich zbiorową w Radzie. Stanowisko organów tych poza tem nie jest jednakowe: Vice-król sam, bądź co bądź, piastuje część atrybucyj sobie odstąpionych, których nie posiada natomiast ani Rada, ani jej Prezes: Rada jest tylko ciałem, w obrębie którego interesa ministeryalne, zanim dojdą do Króla, muszą być roztrząśnięte — i nie jest niczem więcej.

Michał Rostworowski, Rada Ministrów i Rada Stanu Księstwa Warszawskiego